و حتماً بايستى اين دَيْنْ را نويسنده‌اى ميان شما به‌عدالت بنويسد . . . و دو شاهد از مردانتان بر اين دين بگيريد ، و اگر دو مرد نيست يك مرد و دو زن از شاهدانى كه راضى هستيد . . . . » ولى آن‌جا كه قضيه‌ى ناموس و كارهاى جنسى در كار است تنها شهادت چهار مرد عادل و ديگر هيچ ، و آن‌جا كه تنها مال است در صورت امكان همان دو عادل و گرنه يك مرد عادل و دو زن عادله و ديگر هيچ . و از هر دو مهم‌تر درباره‌ى اثبات زنا تنها شهادت چهار مرد مبناى حكم است و ديگر هيچ ، چنان‌كه در آيه‌ى 15 نساء مىخوانيم : « اللّاتي يِأتين الفاحشةَ من نساءِكم فاستشهدوا عليهنَّ اربعةً منكم . . . » كه اين‌جا نه زنان راه دارند و نه تعدادِ كمتر از چهار مرد كافى است . و نيز آيه‌ى 124 سوره‌ى مباركه : « لولا جاء وا عليه با ربعة شهداء ، فاذلم توابا لشهداء فاولئك عنداللَّه هم الكاذبون » : ( چرا براين ( نسبت زنا ) چهار شاهد نياوردند پس چون اين شاهدان را نياوردند پس اينان نزد خدا ( هم ) اينان دروغگويانند ) . درباره‌ى شهادت بر وصيت هم در آيه‌ى 106 مائده مىخوانيم : « يا ايهاالذين آمنوا شهادء بينكم إذا حضراء حدكم الموت حين الوصيه اثنان ذوا عدل منكم او آخر ان من غيركم ان انتم ضربتم فى الارض فأصابتكم مصيبةُ الموت . . . » « هان اى مؤمنان ! گواهى ميان شما هنگامى كه مرگ يكى از شما فرا